Kablosuz İletişim Temelleri: 1G

1G

Birinci jenerasyon gezgin iletişim Analog FDMA frekans bölümlü çoklu erişim yapısını kullanılıyordu ve yalnızca ses iletimi için kullanılıyordu.

Bu sistemin özelliği her kullanıcıya sabit bir frekans kanalı tahsis etmesi idi. 1980’leri 1G çağı olarak alacak olursak; henüz küresel bir iletişim/kanal tahsisi standardının olmadığı çağlar olarak niteleyebiliriz. Peki bu ne anlama geliyordu? Her ülke kendi frekans planını belirlediğinden ABD’de kullanılan bir telefon Avrupa’da kullanılamayabiliyordu (frekans bandlarının uyumlu olmamasından ötürü). Yani hem frekans modülasyonu hem de kanal bant genişlikleri ülkeden ülkeye değişebiliyordu kezâ bu da küresel bir sinyal formatı ve erişim yöntemi olmaması demek.

Neyse, en başta American Mobile Phone Service var idi; ardından Advanced Mobile Phone Service denildi ki kısaltmaları gördüğünüz üzere AMPS şeklinde ve eş.

AMPS için ufak bir şema¹:

Yaklaşık 800 MHz civarında çalışıyordu.

Aşağıda görüldüğü üzere yukarı yönlü kanal ve aşağı yönlü kanal için 25 MHz’lik iki adet bant tahsis edilmiş ve bu bantlar 20 kHz’lik alt kanallara bölünmüş¹:

Ters yöndeki iletişimin (mobilden baz istasyonuna) yapısına da bakalım:

Ekstra bilgi: İnsan kulağı 16 Hz – 20 kHz arasındaki sesleri duyuyor. Erkek sesi frekans değeri 100 – 8500 Hz, kadın sesi ise 150 – 10000 Hz arasında.

1G’de ise yaklaşık 3 kHz civarını filtreden geçirmeyi uygun görmüşler. Bunları 30 kHz’lik bant genişliğine sahip alt kanallarda, frekans modülasyonü kullanarak 800 MHz dolaylarına bindirip baz istasyonuna yollamışlar. Baz istasyonunda ilgili alt kanal, ilgili erişim anında ilgili aboneye tahsis edildiğinden… vesaire vesaire¹:

Bence artık 2G’lik olduk.

Evrimsel Gelişim

1. Görselleri hangi kaynaklardan aldığımı anımsamıyorum. Lokal makinemde tuttuğum notlarda olduğu şekliyle koymaktayım. ↩︎ ↩︎² ↩︎³